Wiels | NL

Tonis Saadoja

°1980 in Estland, woont in Tallinn.

"Het grootste deel van mijn werk bestaat uit series schilderijen die gebaseerd zijn op fotografische beelden. Technisch gezien werk ik als fotorealistische schilder, de stricte conceptuele structuur als de basis voor mijn werk beschouwend. Voorheen werkte ik van het ene thematische project op het andere, maar gedurende de laatste jaren werd mijn praktijk veeleer gedreven door technische improvisaties en combinaties van ingezamelde beelden. Ik zie het schilderproces als een optie om het beeld te analyseren door het uiteen te halen en zijn potentieel voor verdere ontwikkeling op te zoeken.

Dezer dagen maakt fotografisch materiaal gradueel steeds meer deel uit van dagelijkse communicatie en wordt op die manier steeds tammer en bijgevolg onzichtbaar.

Schilderkunst draagt bij tot een beschouwing van het beeld als een proces waarbij verschillende realiteiten zich opeenstapelen. Tijdens dit proces wordt de narratieve articulatie grotendeels vervangen door meer metaforische manieren van uitbeelding. Ik zie overeenkomsten tussen het samenstellen van een schilderij en het schrijven van poëzie.

Ik onderschat de meditatieve aard van schilderkunst niet, noch de overladen geschiedenis die schilderkunst onvermijdelijk met zich meedraagt, maar ik zie de persoonlijke benadering en de individuele praktische werkmethode evenzeer als een redelijke manier om ideeën vanuit analytisch oogpunt uiteen te zetten. Ik beschouw schilderkunst als de bundeling van een constante reconstructie van opgedane herinneringen. Ik waardeer the esthetische aspecten van kunst ten zeerste, en ik ben ook bewust van de constante nood aan chirurgische ingrepen op de artistieke rede, haar logica, geschiedenis en veranderlijke toespelingen bij vergelijking van situaties.

Om mijn huidige doeken te beschrijven, zou ik ze samenvatten als een vergelijkingsgrond voor architecturale ruimte, fotorealistische aanpak gecombineerd met abstracte schilderkunst, historische citaten en de noodzaak om een zekere diepte te scheppen die de kijker op een andere manier aan zou kunnen spreken dan een narratieve lezing. "